12 jaar later

19 augustus 2015

 

Categorie: Achter de schermen

Auteur: Maaike Geuzendam

 

Deze zomer kwam het er eindelijk van: bezoek aan de begraafplaats in Oploo. Al sinds 2000 kom ik geregeld in Oploo als we naar opa Gerrit gaan. Zijn boerderij staat in Oploo. Hoewel, in Oploo? De boerderij ligt er bijna 5 kilometer vandaan. Op weg naar Gerrit passeren we Oploo dorp altijd. Maar nooit gaan we het dorp in.

Is Oploo dan zo de moeite waard? Voor mij wel. In 2001 kwam ik er ook vakmatig. Ik was bezig met mijn documentaire Dooddoeners, over veranderingen in de uitvaartwereld. In Oploo maakte ik kennis met Mieke. Zij was terminaal ziek en bezig haar uitvaart te regelen met Suzanne van Horssen; een van de uitvaartondernemers die ik volgde voor mijn docu. Mieke wilde graag vertellen over haar keuze voor Suzanne. 

Vier keer ben ik bij Mieke thuis geweest, om kennis te maken, voor de opnames van het interview met haar, om te filmen op de avond van haar overlljden en voor de opnames op de dag van haar crematie. 

Na haar uitvaart is Mieke bijgezet in de urnenmuur op de begraafplaats in Oploo. Mijn voornemen was er een keer naar toe te gaan. Maar altijd reden we Oploo voorbij. We gingen immers naar de boerderij van opa Gerrit. En wat had mijn gezin er te zoeken?

Vorige maand ben ik er wel geweest. Met mijn dochter. We brachten twee dagen door op de boerderij en gingen boodschappen doen. Bij de afslag naar Oploo besloot ik de weg naar het dorp deze keer wel in te slaan. Er leek weinig veranderd. Mieke's huis vond ik meteen. En naar haar gedenksteen in de urnenmuur liepen we direct. Mieke's steen viel op tussen de anderen: optimistisch en levendig. Mieke's huis was daarentegen somber. Het stond leeg, de voortuin was verwilderd, er waren sporen van een verbouwing, maar geen enkele activiteit, doods. 

   

Ik vond het bijzonder er met mijn dochter te zijn. Achteraf bleek ik net zwanger van haar, toen ik Mieke filmde op de dag van haar overlijden. Mijn dochter is nu een meisje van 12 dat verwachtingsvol in het leven staat. Het contrast tussen leven en dood dat ik rond de opnames met Mieke voelde, was er nu ook.

Zo lijkt er voor alles een tijd te zijn. In de afgelopen maanden was ik al eerder tegen mijn documentaire aangelopen. Na al die jaren wordt de film af en toe nog gevonden op Vimeo. En bij het plotselinge overlijden van mijn neef eind mei hebben de opvolgers van Suzanne zijn begravenis volledig in de lijn van Suzanne gedaan. De veranderingen in de uitvaartwereld die 12 jaar geleden zijn ingezet en de documentaire zelf, zijn blijkbaar ook nu nog van waarde!